عشق عطشی به وسعت کویر و اشک هایی به اندازه باران .

       عشق همان کلمه ای که مرا بی هیچ بهانه ای من و تو را به یکدیگر پیوند داد .

     همان کلمه ای که فاصله ها را کم کرد و مرا در اغوش مهربان و مردانه ات جای داد .

  از ان پس هرگاه چشمان دریایی من به خورشید نگاه تو گره می خورد بر خود می لرزم .

دلم هوای تو دارد !

دلم گرفته شبهای خستگی و ملال است عجیب هوای تو دارد !

میان باغچه های بلند رویاها که عطر یاسمن عشق ریشه می گیرد

اسیر موج موج تن توست و خوب می دانی هوای سینه من هوای بیتابی است .

و باز می دانی که من اسیر اب های سپید و دره های کبودم .

اسیر رویاهام ! اسیر حادثه ام !

نگاه کن به جنگل انبوه چشم های کبودم که در سکوت شب

از خستگی چه پر بار است . نگاه کن به من ! که زاده شب های خستگی ام .

نگاه کن به رودخانه که در دل شب چه غمگنانه سرودی نثار

گام تو دارد .